Forfaiting
2009-06-15
Podczas zakupu wierzytelności terminowych najdłużej działającym narzędziem finansowym na międzynarodowym rynku jest forfaiting. Największą część handlu obsługują banki i domy forfaitingowe we Włoszech i Niemczech. Wielka Brytania, Skandynawia, Hiszpania i Francja dołączyły do grupy krajów stosujących forfaiting z dużym entuzjazmem, zaś Amerykanie i Kanadyjczycy włączają się w ten system operacji z dużą rezerwą, wynikającą z nieufności do zbytniej prostoty i braku wymogów kompletnej dokumentacji w transakcjach forfaitingu. Dostępne informacje na rynku określają, że forfaiting wymyślono w późnych latach pięćdziesiątych w celu finansowania eksportu z Niemiec Zachodnich na rozwijające się rynki Europy Wschodniej. Konieczność płacenia za importowanie dobra ciężką walutą spowodował, że kraje Europy Wschodniej zdeklarowały wydłużenie okresu kredytowania. Istniejąca w krajach bloku wschodniego duże ryzyko finansowe stanowiło dla niemieckich eksporterów duże zagrożenie. Podobnego zdania były także niemieckie banki, dla których zaproponowane terminy płatności były zbyt długie, zwłaszcza przy stałym koszcie zysku. Obaw niemieckich banków nie podzieliły banki szwajcarskie, które z powodzeniem zastosowały forfaiting tj. dyskontowanie wierzytelności wekslowych i innych papierów wartościowych bez regresu do eksportera. Uruchomienie tego typu transakcji zaowocowało rozwojem rynku finansowego w Szwajcarii, zaś Zurich w latach 60-dziesiątych stał się światowym centrum forfaitingu, w znacznym stopniu przyczyniając się do ożywienia niemieckiej gospodarki. Na początku lat siedemdziesiątych na rynek operacji forfaitingowych wkroczyły także banki londyńskie. Londyn, Frankfurt i Zurich to obecnie główne centra forfaitingu.